ممكن است در ميان آثار ديني تائويي رسالههاي كيمياگري بيشتري باشد). مباني پزشكي طلا
دربارهٴ كيمياگري نظري است و در زمان پادشاهي وِن تي (در سالهاي 1330 ـ 1332) تأليف شده است. شرحي بر يك شعر كيمياگري از كائو شيانگـ شين (از تاريخي نامعلوم) در همان سالها، يعني حدود 1331 به وسيلهٴ تاي چئيتسونگ نوشته شد. اين شارح يك اديب كنفوسيوسي بود، ولي يك كنفوسيوسي در آن زمان بايستي با كيمياگري و آيين تائو نيز سروكار ميداشت و او هم چنين بود. تصور ميشود اين شعر شبيه مقالهٴ گمشدهٴ چانگ پوـ توان (983 ـ 1082؛ ايسيس،
33، 90) به نام راهنماي اسرار باشد.1
علاوه بر اين آثار كيمياگري، تعدادي متنهاي چيني دربارهٴ موضوعاتي داريم كه امروز ميتوان آنها را زير عنوان شيمي رده بندي كرد. مثلاً، لويو رسالهاي در باب جوهر نوشت و در آن از تاريخ ساختن جوهر بحث كرد. جوهر از لحاظ چينيان مادهٴ گرانبهايي بود كه در وِن فانگ نگهداري ميشد و نوشتن تاريخ آن اهميت داشت. با اين حال، چنين تاريخهايي تنها ارزش ادبي دارند و در آنها اطلاعات اندكي ــ اگر باشد ــ در بارهٴ ساخت و اقسام مختلف جوهر و ساير مواد شيميايي ميتوان يافت. وِن فانگ محلي است كه در آن اهل علم ميخوانند، مينويسند و ميانديشند و از ديدگاه چيني محلي مقدس است و همهٴ ابزارهايي كه يك عالم چيني با آنها سروكار دارد تاحدي وسايل مقدسي هستند. سوئيـ چين در سال 986 رسالهاي دربارهٴ وِن فانگ نوشت و ابزارهاي موجود در آن را، به صورتي كه در آن روز و تا قرنها بعد بود و حتي امروز هست، شرح داد. وسيلهٴ اصلي نويسندگان، قلمهاي مويين مختلف است (دستكم پنج و معمولاً دوازده نوع، از مواد مختلف و در اندازههاي مختلف)، تخته يا لوح جوهر، خود جوهر، كاغذ؛2 ولي وسايل فرعي زيادي هم لازم دارد، مانند قلمدان، جاقلمي، ظرف آب، آبچكان، كاغذگير، جوهر پاك كن، تكيه گاه براي مچ دست، صرفنظر از گلدانهاي گل و دست كم يك ساز، مثلاً عود. همهٴ اين وسايل بايد درحد امكان زيبا ميبودند. مثلاً قلمدانها به شكلهاي برازندهاي با تصاوير و نوشتهها زينت مييافتند. كتابهاي مربوط به جوهر از يك چنين موضوعاتي و همچنين از اجزايي كه در ساختن جوهر بهكار ميرفت، گفتوگو ميكنند. در موزههاي دولتي و موزهٴ قصر در پكن و در بسياري اماكن عمومي و خصوصي ديگر مجموعههايي از قلمدانهاي چيني وجود دارد.3 بهترين مجموعهٴ قلمدانها و ساير